’Een eendagsvlieg’, dacht iedereen. Hannelore’s debuutalbum ’Wat als’ (2008) werd overladen met zoveel superlatieven dat iedereen schrik kreeg voor het tweede album. Terwijl de loftrompetten na het debuutalbum nog te horen waren, speelde Hannelore echter ongestoord in Vlaanderen en Nederland. Met een bende heerlijke muzikanten. En vooral: met ontzéttend veel goesting. 

Wie kwam kijken, zag hoe Hannelore haar plaats vond. Niet meer weggedoken achter een gigantische piano, maar vlak voor uw neus, zonder gêne. Met luide stem en fluisterend. Om te spelen én te schrijven. 

’Uitgewist’ (2011), het gevreesde tweede album, bleek, na een lange en intense concertrit, dan ook een schot in ieders roos en het regende opnieuw sterren. 

 "Nu overtreft ze opnieuw de verwachtingen. … Bij gebrek aan beter wordt Bedert gemakshalve in het hokje van de kleinkunst gestopt, maar deze cd illustreert hoe enggeestig en absurd zo’n term is. … Het in de eerste plaats een bloedmooie, tijdloze popplaat die volop ontroert en al na een paar keer luisteren van die aard is, dat je beseft dat niemand zo melancholisch kan zijn als Hannelore Bedert." (BS, De Morgen).

Meer woorden maken wij daar niet aan vuil, maar we nodigen u vooral uit het zelf te ervaren tijdens het theaterconcert van dit o zo gevreesde, maar wederom bejubelde tweede album.